Αναρτήσεις

το πάθος

Εικόνα
Α.Κ.: Δεν υπάρχει ο κίνδυνος αυτή η καταδεκτικότητα του πόνου που λειτουργεί αναλγητικά να στρεβλώνεται και το μέγεθος του πόνου να χρησιμοποιείται αναλογικά ως απόδειξη μεγάλων συναισθημάτων; Πόσο εύκολο είναι να βγεις απ' αυτόν τον φαύλο κύκλο;
Γ.Μ.Δεν ξέρω αν όλοι έχουμε μια φαντασίωση πόνου, ακραίου πόνου, πόνου με την ένδειξη «προς φωτοστέφανο». Εγώ έχω, Αλέξανδρε. Η κρυφή επιθυμία του μαρτυρίου, της αρένας με τα πεινασμένα λιοντάρια, της παγωμένης λίμνης που σε βουτάει ο Ρωμαίος αυτοκράτορας για να πάψεις να έχεις δέκατα από έρωτα. Φαντασιακός πόνος, που κάποιους τους έκανε Αγίους, κάποιους υψίφωνους και κάποιους του γιατρού. Όσο ελέγχεται και γίνεται κάτι άλλο (παιδί, ορατόριο, μπρούτζινος ανδριάντας, νουβέλα) δεν υπάρχει πρόβλημα. Φυσάει έπαρση, αλλά έπαρση νηπιαγωγείου - «εγώ αγίασα πιο πολύ απ’τον Γιαννάκη, κυρία». Αν ξεφύγει και γίνει πονολαγνεία, πρέπει επειγόντως να μιλήσεις στον κολλητό σου, στην κομμώτρια, στον διπλανό σου, στον Διονύσιο Σολωμό (που βοηθάει όσους χ…

ο πόνος

Εικόνα
Α.Κ.:Πώς ξεπερνάς τον πόνο, Γλυκερία; Μέχρι να ξανάρθει, τουλάχιστον;
Γ.Μ.: To έσωσες, Αλέξανδρε, με το σεμνό «μέχρι να ξανάρθει»... Γιατί ο πόνος (που μας προσδιορίζει και μας κάνει Αλέξανδρους και Γλυκερίες και Μαρίες Πενταγιώτισσες) δεν πρόκειται ν’ αφήσει εύκολα τη θαλπωρή του οικείου ξενιστή. Παρενοχλητικά, παρασιτικά, με αγάπες και λουλούδια –όπως και να’ ναι αυτό το σύμφωνο συμβίωσης, δεν σπάει εύκολα, κι ας πάρεις εργολαβία όλο τον δικηγορικό σύλλογο Αθηνών και προαστίων. Ο πόνος κι ο πονεμένος, ο πόνος και το χέρι, το πόδι, το μεσοθωράκιο κι η ουλή από Νίκο ή από Γιάννη ή από Άγιο Σπυρίδωνα που φορτώθηκες όταν τους κοίταξες βαθιά στα μάτια, ο πόνος από σώμα κι ο πόνος από σεβντά, ο πόνος από μαχαίρι κι ο πόνος από θαύμα είναι εγκατεστημένοι στην οικεία εγκατάσταση που είσαι Εσύ. Στάζει στην καρδιά, ούτε να κοιμηθείς δεν μπορείς με την ησυχία σου, μνησιπήμων ο πόνος –και δεν τα λέω εγώ αυτά, τα λέει ο πιστός μου σκύλος, ο Αισχύλος, κι ο Σεφέρης, που δεν τον συμπαθώ πολύ, αλλά …

τα ψελλίσματα

Εικόνα
Α.Κ.:Θα ήθελα να μου μιλήσεις λίγο για τα τα ψελλίσματα που δεν μπόρεσαν να κάνουν σλάλομ στην σταφυλή κι έμειναν προθέσεις. Έχω την αίσθηση ότι κάποιες φορές τα ψελλίσματα αυτά μπορεί να είναι εκκωφαντικά.

Γ.Μ.: Σπάνε τύμπανα, Αλέξανδρε. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι, πόσοι γνωστοί μας και πόσοι άγνωστοί μας, κάθονται ήσυχα ήσυχα στην καρέκλα τους και μιλάνε για τον βοριά που τ’ αρνάκια παγώνει, ενώ στ’ αυτιά τους κατεδαφίζεται η Ρώμη; Σάλπιγγες, θούριοι, ποδοβολητά, κραυγές -η χαρά του ηχολήπτη και η δόξα του ωτορινολαρυγγολόγου, καθώς πίνουν με μικρές γουλιές τον νες καφέ κλασίκ τους. Μεγάλη ήττα, προσωπική και καλλιτεχνική. Αν δεν βγούνε προς τα έξω τα ψελλίσματα, θα τελειώσει η αυτοκρατορία με μια εκκωφαντική έκρηξη στη μέση μιας συνοικιακής καφετέριας, κάπου στην πλατεία Κυψέλης. Με τις προθέσεις δεν γίνεται γάμος. Γι’αυτό είναι ακραίο το σπορ, πετάει έξω το ελαφρύ ιππικό. Πρέπει να μην μείνει λέξη στη σταφυλή, να μην κρυφτεί ούτε τελίτσα στον οισοφάγο και στα υπόλοιπα πατάρια. Αν υπάρχε…

ο μηχανισμός

Εικόνα
Α.Κ.: Έχοντας αυτή τη σχέση με τη γλώσσα, φαντάζομαι ότι πρέπει να είναι κάπως οδυνηρό ν' ακούς κούφια λόγια, δικαιολογίες, ψέματα, τόσο σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο όσο και στις προσωπικές σου συναναστροφές. Και δεν μιλάω για εκείνα τα ψέματα που μπορεί να ζητάει ν' ακούσει κανείς όπως η Πέτρα φον Καντ. Αυτά είναι άλλη ιστορία, κι αν θέλεις μου λες και για αυτά.
Γ.Μ.:Όλα είναι γλώσσα, Αλέξανδρε. Και τα ψεύτικα τα λόγια που δονούν εξέδρες κι οι φριχτές αλήθειες που περνάνε στρατοδικείο και τα ψελλίσματα που δεν μπόρεσαν να κάνουν σλάλομ στην σταφυλή κι έμειναν προθέσεις. Όλα τ’ αλέθει ο αιώνιος, ακατάλυτος, παμπόνηρος μύλος που λέγεται γλώσσα μου/σου/του. Δεν είναι οδυνηρό πια, ήταν οδυνηρό κάποτε. Όταν καταλάβεις ότι κάποια στιγμή θα πεις “έχετε γεια βρυσούλες κι εσείς ψηλά βουνά”, όταν καταλάβεις ότι καμμιά εταιρία σεκιούριτυ δεν θα σε σώσει όταν θα διαλύεται το παζλ σου στον αέρα, τότε θα σου φανούνε θρεψίνη όλα τα παλιόλογα. Τ’ ακούς και τα κάνεις κάτι άλλο. Μ’ έναν αυ…

το σώμα

Εικόνα
Α.Κ.:Καταπίνω, ίσως προς το παρόν μόνο, την ερώτηση που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό με την απάντησή σου, και δεν σου ζητάω να μου μιλήσεις για τον φόβο. Θα ήθελα να μου μιλήσεις για εκείνες τις μικρές ή μικρότερες γιορτές που όλες μαζί συνθέτουν για σένα τη μία μεγάλη γιορτή.
Γ.Μ.:Η γλώσσα είναι για μένα η μικρή κι η μικρότερη κι η τοσοδούλα γιορτή, που όταν την πετύχω στα πολύ εύγλωττα και τα πολύ κοινωνικά της, να κάνει εκείνα τα μεγάλα αξέχαστα πάρτυ, που όλοι χορεύουν και φιλιούνται και λένε «ας φύγω τώρα, τώρα που το είπα και το άκουσαν αυτό που είπα, δε με νοιάζει και Χάρο δε φοβάμαι»,γίνεται η μεγάλη και η μεγαλύτερη και η πιο-μέγαλη-δεν-γίνεται γιορτή. Όλα είναι η γλώσσα, Αλέξανδρε. Λάμπει με τα παραγλωσσικά της και με τα εξωγλωσσικά της κι όλα της τα μπωτέ – χέρια, πόδια, βλέμματα, παύσεις, ένταση. Εγώ μόνο μες στη γλώσσα κάνω πανηγύρι και γενέθλια και μη-γενέθλια και Πάσχα. Με τη γλώσσα λέω σ’ αγαπώ και μείνε να παραγγείλουμε μια πίτσα πεπερόνε και σου έγραψα ένα ποίημα, αλλά μη…

ο σάκος εκστρατείας

Εικόνα
Α.Κ.:Πόσο ανάγκη έχουμε στη ζωή μας τις βεβαιότητες και πόσο τις ανατροπές τους;
Γ.Μ.:Ξέρω πολλούς ανθρώπους που πέθαναν από βεβαιότητες. Τους χτύπησε ο κεραυνός μέρα ολόχαρη με λιακάδα ή τους πλημμύρισε το λίβινγκ ρουμ εποχή ξηρασίας, χωρίς τόση δα ψιχάλα στο μετεωρολογικό. Και χώρες ξέρω που βυθίστηκαν από βεβαιότητες. Και ποιήματα και ποιητές και κοτζάμ αρχιτέκτονες του Μετσοβείου, αριστούχους. Όποιος στρογγυλοκάθεται στις βεβαιότητες κι ανάβει τσιγάρο να χαλαρώσει, μαύρη ανατροπή που τον δάγκωσε. Του Ηράκλειτου το πάρτυ και του Ευριπίδη το αλλού-φαν-παρκ γίνεται στο δευτερόλεπτο. Ο Θεός, η φύση, οι παντιέρες, οι τρελοί έρωτες, τα θησαυροφυλάκια και οι μηχανισμοί ακριβείας μάς κερνούν ανατροπές από την κούνια μέχρι το κιβούρι. Όποιος το καταλάβει νωρίς-νωρίς μπορεί να κερδίσει έναν-δυο λήγοντες σ’ αυτό το κοσμικό λαχείο συντακτών. Να ξέρει ας πούμε τ’ όνομά του, τη μάνα του και τον πατέρα του, πεντέξι στοργικούς φίλους, τα γενέθλια των παιδιών του και τις ημερομηνίες αποδημίας αυτ…

το κλειδάκι

Εικόνα
Α.Κ.: Τώρα που τα σχολεία έκλεισαν και τέλειωσαν οι εξετάσεις, θα ήθελα να μου πεις λίγα λόγια και για αυτή την πλευρά σου, της φιλολόγου καθηγήτριας σε νυχτερινό λύκειο. Πώς αντιμετωπίζεις ένα άτομο που έρχεται και συνάπτει μαζί σου ένα συμβόλαιο κατά κάποιο τρόπο, ότι πρέπει να του μάθεις κάποια πράγματα. Τι ελευθερίες σού αφήνει το αναλυτικό πρόγραμμα, πόσο σε δεσμεύει και πόση ουσία βρίσκεις τελικά σ' αυτό το κομμάτι της ζωής σου;
Γ.Μ.: Τα αναλυτικά προγράμματα υπάρχουν για να τα σπάμε. Πάντα πίστευα ότι για να υπονομεύσεις τους θεσμούς πρέπει να συγκατοικήσεις μαζί τους. Ν’ αλλάξεις σιγά σιγά τα κάδρα στους τοίχους, ν’ ανοίξεις εκείνη την αποθήκη με τα μάλλινα, ν’ αερίσεις τα μέσα δωμάτια. Αν είσαι απέξω, αν δεν σου δώσει το κλειδάκι ο διαχειριστής, θα μείνεις ο ενοικιαστής του πρώτου, του δεύτερου, του τρίτου, που πληρώνει με συνέπεια τα κοινόχρηστα και μια Κυριακή πρωί πεθαίνει. Καμιά παντιέρα δεν θ’ ανεμίσει στο μπαλκόνι σου. Κανένας δεν θα κρυφτεί στο σαλόνι σου, για να γλ…